sobota, 14 maja 2016

Słodko gorzkie smaczki mojej drogi zawodowej

Pisałam tu już pewnie parę razy o tym, że chce zmienić pracę. Chciałam ale nic nie robiłam, nie wysłałam ani jednego cv. Nie chciałam zmienić pracy z powodu złych zarobków czy złej atmosfery, chciałam to zrobić ponieważ było mi już tu bardzo dobrze, ale czułam że stoję w miejscu, tkwiłam w bezpieczny miejscu, pensja była zawsze na czas, nikt nie kontrolował tego ile czasu spędzam na kawie (w ten sposób fundują mi mega droga kawę), ale z każdym dniem coraz bardziej się wypalałam. Do tego doszło zagrożenie że w przyszłości możemy nie mieć projektów, a jestem pewna że bez nich  nikt nie będzie utrzymywał. Tak więc czas powoli szukać czegoś nowego. Boję się, że może się to wiązać z niższą pensją, ale jeśli będę robiła coś naprawdę ciekawego, mogę się zgodzić na gorsze warunki. Skoro jestem już nastawiona na zmiany w życiu zawodowym, to pomyślałam, ze podsumuję moja ścieżkę zawodową. Trochę z humorem :-)


Pierwsza praca po studiach za psie pieniądze
Moja pierwsza praca to praca w jednym z wielu centrów usług wspólnych - tutaj była to księgowość dla bardzo dużej firmy. Nie byłam jednak księgową, na ten awans trzeba było albo zapracować, albo mieć odpowiednie  wykształcenie i znać biegle języki obce. Ja pracowałam w dziale najniższym w hierarchii, czyli przygotowywaliśmy faktury dla księgowych i segregowaliśmy pocztę. Dodam, że zatrudniana byłam przez agencję pracy tymczasowej i podpisywałam umowę co 2 tygodnie. Pensja była tragiczna, ale w sumie wtedy mieszkałam jeszcze z rodzicami i na moje wydatki starczało. Z wieloma nadgodzinami może zarobiłam z 900zł, wtedy skakałam z radości:-) Pamiętam, że dziewczyny które pracowały ze mną liczyły na awans do księgowości, bo tam były trzy stówki brutto więcej, tak wiec też bez szału.

Pracowałam z samymi dziewczynami
Są kobiety które nie lubią pracy z innymi kobietami a wolą z mężczyznami. Ja mam porównanie i szczerze mówiąc jest mi obojętnie, jak ze wszystkim są plusy i minusy. Z kobietami bywało nerwowo, ale siedziałyśmy w kilka w małym pokoju więc naturalne były spięcia. Było też wesoło, czasem tez wulgarnie, w tym nie ustępowałyśmy facetom:-)
 Jedna z dziewczyn ciągle puszczała głośne bąki, to było obleśne, ale z drugiej strony lubiłam to że w swoim towarzystwie nie musiałyśmy się spinać.

Jak można było poznać osobę na wyższym stanowisku?
W firmie nie było obowiązującego dress codu, nie spotykaliśmy się z klientami, więc każdy wyglądał "normalnie". Wyższa kadra zawsze w marynareczkach, garsonkach, żakietach itd. Więc kiedy po pracy miałam umówioną rozmowę kwalifikacyjną i przychodziłam elegancko ubrana tylko wtedy ktoś mówił do mnie "dzień dobry", w innej sytuacji każdy miał każdego w dupie.

Ciągle szukałam lepszej pracy
Wiedziałam, że ta praca nie jest dla mnie. Po dwóch latach może zostałabym księgową "przez zasiedzenie", ale umówimy się, nie były to wyżyny inżynierii finansowej. Skończyłam kierunek techniczny i chciałam pracować w zawodzie. Wiedziałam że nie mam doświadczenia, wiec obrałam sobie cel: dostać się do jakiejkolwiek firmy technicznej na jakiekolwiek stanowisko, a potem awansować - coś w stylu od asystentki do dyrektorki. W końcu udało się w firmie w której obecnie pracuję.

Od asystentki do projektanta
Aplikowałam na stanowisko asystenta/tki kierownika projektu ds. dokumentacji. Takie stanowiska stworzyli dwa, z tym że tylko ja byłam zwolniona z obsługiwania sekretariatu, robienia kaw na spotkania itd. czemu? Bo byłam absolwentką Politechniki. Głupio się czułam z tego powodu bo koleżanki uważały to za niesprawiedliwość. może i słusznie. Później szybko przeniesiono mnie na stanowisko projektanta i kazano robić mega trudne rzeczy, powiem szczerze że wtedy mnie to przerastało. Nie miałam za bardzo wsparcie, byłam "asystentem projektanta" tylko nie wiedziałam którego. To był ciężki dla mnie czas, na szczęście minął i potem było lepiej. Później awansowałam na projektanta, samodzielnego projektanta, a dziś jestem "lead engineer- systems". Tylko że mimo tych awansów robię od 10 lat to samo, zmieniają się tylko projekty.

Praca z mężczyznami
Myślę, ze ogólnie się lubimy, musicie wiedzieć, że ja jestem bardzo pogodną osobą i jestem zawsze uśmiechnięta, moje żarty na granicy dobrego smaku niektórych szokują, czasem się kłócimy, bo każdy już zna moje feministyczne poglądy, ale dogadujemy się. Tylko że koledzy poza byciem miłymi prawie nigdy mi w niczym nie pomogli, W pewnym momencie mojej pracy moją "mentorką" stała się kobieta - specjalistka, która pracowała z nami, mimo iż była już na emeryturze, to dzięki niej jestem tu gdzie jestem i wiem to co wiem. Motywowała mnie, poprawiała i kiedy mogła, uczyła. Wiele jej zawdzięczam. Nikomu innemu nie zawdzięczam choćby 10% tego co jej. 
Koledzy jeśli szłam do nich z konkretnym pytaniem albo odsyłali do standardów, norm, procedur czy po prostu zbywali "jak możesz tego nie wiedzieć?" Sami jednak pytali o takie błahe rzeczy jak wzór kwasu solnego- no sorry, to jest zakres szkoły podstawowej.
W tym momencie mogę porównać pracę z kobietami i mężczyznami- jeśli wydaje się komuś że pracując z kobietami trzeba się ciągle porównywać, rywalizować itd powiem tak: nigdy mnie to nie spotkało, natomiast jeśli jesteś kobietą a pracujesz w męskim środowisku to dla nich nie jesteś rywalem, musisz jednak udowadniać im że zasługujesz na swoje miejsce w ich zespole. wytkną Ci każdy brak, ale ich podstawowe braki ich nie krępują.

Pani Kasiu, Panie inżynierze
Koledzy kolegami, ale na spotkaniach z dostawcami, klientami, te "obce' osoby zwracały się do mnie per "Pani Kasiu" a do kolegów "Panie inżynierze". Nie wkurzałoby was to? To nie jest moje przewrażliwienie, bo przeżyłabym "Pani Katarzyno" jeśli do kolegów też mówiono by "Panie Adamie, Stanisławie" itd. Ale nikt nie mówił "Panie Adasiu", "Panie Stasiu". Poza tym czemu nie mówią do mnie "Pani inżynier?" czy mój tytuł jest gorszy od innych? Myślę, że zostanie to dla mnie nierozwiązaną zagadką.

Trochę się boję 
Bardzo potrzebuję zmiany, muszę wyjść ze swojej strefy komfortu, bo tylko poza nią jest rozwój, a ja od lat stoję w miejscu, zmienia się tylko oficjalne stanowisko i kwota na umowie, która jeszcze bardziej przywiązuje mnie do tego miejsca. Jestem niewolnikiem swojej wygody.
W tym roku po raz pierwszy dostałam obniżona podwyżkę inflacyjną. Powód "bo cały rok dobrze się bawiłam". Rok w którym pracowałam bardzo ciężko, w którym prowadziłam dwa bardzo trudne tematy i niestety czasem się nie wyrabiałam, ale w porównaniu do poprzednich lat zrobiłam kawał dobrej roboty, został najgorzej oceniony. To znak że czas się zwijać. Najgorsze jest że czasem widzę przerażenie w oczach mojej rodziny kiedy mówię o zmianie, boją się, że nie znajdę nic równie dobrego. Tylko ze ta praca i tak się kończy i czekanie na to aż mnie zwolnią z powodu braku projektów (może  za kilka miesięcy, może za rok) to tylko starta czasu. także trzymajcie za mnie kciuki.

Buziaki
Kasia

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz